လူလိုလို နတ္လိုလို ရန္ကုန္နိစ္

အဲဒါ ၾကာၿပီ။ ၾကာလာေတာ့လည္း ကိုယ့္ဘာသာ သတိထားမိတာေပါ့။ Facebook ေပၚမွာ Status Message တင္တဲ့ ကိစၥကို ေျပာပါတယ္။

အရင္ကဆို Facebook ေပၚမွာ Status Update ေတာ္ေတာ္ တင္ျဖစ္တယ္။ ေျပာရရင္ နိစၥဒူဝ ကိုယ္ျမင္ေတြ႕ ခံစားရတဲ့ အေၾကာင္းအရာေပါင္း ေသာင္းေျပာင္းေထြလာ ဘာလာလာ Facebook ေပၚ တင္ဖို႔ ကုန္ၾကမ္းေတြ ျဖစ္ေနေလရဲ႕။ စားလည္း ဒီစိတ္ သြားလည္း ဒီစိတ္။ Facebook Addicted လို႔ ေခၚႏိုင္မယ္ ထင္ပါရဲ႕။ အဲလို ျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္။

ဒါေပမဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ အလုပ္ကလည္း ဖိစီးရဲ႕။ လူမႈဘဝကလည္း ကလူက်ီစယ္ရဲ႕။ က်န္းမာေရးကလည္း ေထာင္းေလရဲ႕။ ဒီလိုနဲ႔ Facebook သံုးရတာ ေတာ္ေတာ္ မေပ်ာ္ပိုက္ ျဖစ္လာၿပီး ဖတ္သူသက္သက္ ျဖစ္မွန္း မသိျဖစ္လာတယ္။ ကိုယ့္အလုပ္ေတြထဲက တစ္ခုကလည္း Facebook ေပၚ သတင္းတင္ရတဲ့ အလုပ္ဆိုေတာ့ Facebook ဆိုတာနဲ႔ အလုပ္နဲ႔ တြဲတြဲ ျမင္လာလို႔ ခ်ဥ္လာသလားေတာ့ မေျပာတတ္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လူက အရင္လို မဟုတ္ေတာ့တာေတာ့ တျဖည္းျဖည္း သတိထားမိလာတယ္။ ဘာရယ္မသိ ပို႔တစ္ခု တင္ခါနီးက်ရင္ အရင္ေလာက္ မသြက္ေတာ့ဘူး။ ေတာင္ေတာင္အီအီ ေလွ်ာက္ စဥ္းစားလာတယ္။ ဒီပို႔စ္ဟာ သူ႔အက်ိဳးမရွိ ကိုယ့္အက်ိဳးမရွိ ပို႔စ္မ်ိဳးလား။ ဆရာႀကီးေတြက ဝုိင္းဗ်င္းၾကမဲ့ ပို႔စ္မ်ိဳးလား။ ထုတ္မေျပာသင့္တဲ့ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ ကိစၥမ်ိဳးလား အစရွိသျဖင့္ေပါ့။

ဆိုေတာ့ လူက အေတြးမရွင္းတဲ့အခါ အေရးမရွင္းတာထက္ မရႊင္ျဖစ္လာၿပီး ေနာက္ဆံုး ဘာမွ မေရးျဖစ္ေတာ့တဲ့ အဆင့္ကို ေရာက္သြားတယ္။

ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေသခ်ာ ျပန္သံုးသပ္ၾကည့္ေတာ့လည္း ကိုယ့္က ပို႔စ္တစ္ခု တင္လိုက္လို႔ ေဝဖန္တဲ့သူေတြ အေၾကာင္း ႀကိဳစဥ္းစားရေလာက္ေအာင္ ကိုယ့္လိုလူ ေရးတဲ့စာမ်ား ဂရုတစိုက္ ဖတ္တဲ့လူက ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ ရွိမွာ မို႔လို႔တုန္း။ အဟဲ ဟုတ္ပ။ (ကိုယ့္မွာ ထပ္တိုးထားတဲ့ ကိုယ့္ Facebook မိတ္ဖြဲ႔ ေပၚလစီေၾကာင့္သာ မဟုတ္ရင္ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြက လက္ခ်ိဳးေရလို႔ေတာင္ ရေနဦးမယ္။ ထားေတာ့)

ေနာက္ၿပီး ပို႔စ္တစ္ခုတင္တိုင္း ေကာင္းေနရေအာင္၊ Like နဲ႔၊ Comment ေတြ တစ္ေထာႀကီး ရေနရေအာင္ ကိုယ္က ပညာရွင္လည္း မဟုတ္။  ဘာမွလည္း ဟုတ္တိပတ္တိ မတတ္တဲ့ ဟိုစပ္စပ္ ဒီစပ္စပ္သမား ေလာက္ပါပဲ။

ဆိုေတာ့ တစ္ရက္မွာ ေခါင္းေလး ၾကည္တုန္း ကိုယ့္အေျခအေန ကိုယ္ျပန္သံုးသပ္ၾကည့္မိေတာ့ ကိုယ္က လူလိုလို နတ္လိုလို ျဖစ္ေနပါေရာ့လား။

ဟုတ္တယ္ေလ။ Facebook ဆိုတဲ့ အမ်ားသံုး လူမႈကြန္ယက္ ဝဘ္ဆိုက္ေပၚမွာ တစ္ခုခု ေရးတာပဲ။ ပညာရွင္ ဆန္ေနရမွာလား။ အၿမဲမွန္ေနရမွာလား။ ဘက္လိုက္ျခင္း Bias ကင္းဖို႔ လိုသလား။ လား လား လား။ ေမးခြန္းေတြ ထုတ္ၿပီး ဆန္းစစ္ၾကည့္လိုက္ပါ။

ကိုယ္ ခုျဖစ္ေနတဲ့ ပံုကေတာ့ ဘာမွ မမွားေအာင္ ဘာမွ မလုပ္ဘူး ဆိုသလိုပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ေနာက္ဆံုး ဒီလို ေကာက္ခ်က္ခ်မိတယ္။

ကိုယ္ဟာ လူသားဆန္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ပဲ ျဖစ္သင့္တယ္။ လူျဖစ္တဲ့အတြက္ ခ်စ္ျခင္း ရွိမယ္၊ မုန္းျခင္း ရွိမယ္။ အေၾကာင္းတစ္ခုအေပၚ ႀကိဳက္ျခင္း၊ မႀကိဳက္ျခင္း ကိုယ့္ဆႏၵအတုိင္း လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေျပာခြင့္ဆိုခြင့္ ရွိတယ္။ အဲဒီအခါ အမွန္ေတြ ရွိသလို အမွားေတြလည္း ရွိမယ္။ မွန္လို႔ ေကာင္းလို႔ ဝိုင္းခ်ီးမြမ္းရင္လည္း သာယာေနစရာ မလိုသလို မွားလို႔ ဝုိင္းဆဲရင္လည္း ဘာအေရးစိုက္စရာလဲ။ ကိုယ္လည္း ကိုယ့္အလုပ္ ကိုယ္လုပ္ သူလည္း သူ႔အလုပ္ သူလုပ္ပေစေပါ့။ ဟုတ္ဖူးလား အဟဲ။

ဆိုေတာ့ လူလိုလို နတ္လိုလိုေတာ့ မလုပ္ေတာ့ဘူးရယ္။ ငါဘာလဲေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ သိဖို႔ေကာင္းပါရဲ႕။