Yangonese!

အမွတ္မထင္ဘဲ "မရြယ္ဘဲ မင္းျဖစ္" ဆိုတဲ့ စကားပံုလို ႀကိဳတင္စီစဥ္ထားတာ မရွိပါဘဲ ထားဝယ္သြားဖို႔ အေၾကာင္းဖန္လာခဲ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ၉ ရက္ေန႔ ညေန ၄ နာရီခြဲမွာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ေအာင္မဂၤလာ ကားဂိတ္ကေန "ေကာင္းသစ္စံ" ရန္ကုန္ - ထားဝယ္ - ၿမိတ္ ကားကို စီးၿပီး ထားဝယ္ကို ၁၀ ရက္ေန႔ မြန္းလြဲပိုင္း ၂ နာရီ ၁၅ ေလာက္မွာ ေရာက္လာခဲ့တယ္။ လမ္းခရီးအေတြ႕အႀကံဳကိုေတာ့ သပ္သပ္ ပို႔စ္တစ္ခု ေရးပါဦးမယ္။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ခုေပးေနတဲ့ သင္တန္းမွာ နမူနာျပတဲ့ အေနနဲ႔ အမွတ္တရ ဓာတ္ပံုအခ်ိဳ႕ကိုပဲ တင္ပါဦးမယ္။ ထားဝယ္ၿမိဳ႕ လမ္းမတစ္ေနရာ တည္းခိုခန္းေရွ႕မွာ ဆုေတာင္းျပည့္ျမေစတီ ရင္ျပင္ေပၚမွာ

ေက်ာင္းေတာ္က ႏွင္းဆီ တကၠသိုလ္ရဲ႕ မိန္းလမ္းမႀကီးေပၚမွာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္နဲ႕ ေလွ်ာက္လာေနပါတယ္ ။ သူ႕ေနာက္က ေနမင္းကေတာ့ ဖ်ဖ်ကေလးလင္းေပါ့ ။ ေလွ်ာက္လာသူ မိန္းကေလးရဲ႕ မ်က္ဝန္းေတြေလာက္မွ မေတာက္ပႏိုင္တာမို႕ သိမ္ငယ္ေပေရာ့ ေနမင္းေရ ... ။ ေလျပည္ေတြေတာင္ လမ္းေပၚက သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြကို ဆြဲေခၚသြားၿပီး ပင္လယ္ကဗီြးပင္တန္းေတြၾကား မၾကားတၾကားနဲ႕ ရယ္ေနေလရဲ႕ ။ ေနာက္ေတာ့ သူပဲ မိန္းကေလးရဲ႕ နက္ေမွာင္ဆံႏြယ္ေတြကို မထိတထိစၿပီး ထြက္ေျပးတယ္ ။ ေကာင္မေလးက ေလေႏွာ့သြားတဲ့ သူ႕ဆံပင္ဖ်ားကို ညာဘက္နားရြက္ကေလးအေပၚ တစ္ခ်က္ သပ္တင္ လိုက္တယ္ ။ အဲဒီမွာ ... နီတ်ာ ႏႈတ္ခမ္းပါး - တစ္စံု ေျဖာင့္စင္းႏွာတံ - တစ္ခု ေကာ့နက္မ်က္ဝန္း - တစ္စံု ဝင္းမြတ္ပါးျပင္ - တစ္ဖက္ အထက္ပါပစၥည္းအစုစုကို အခ်ိဳးညီညီ ေပါင္းစပ္ထားတဲ့ သူ႕ရဲ႕ အလွတစ္စြန္းတစ္စကို ရုတ္တရက္ ေတြ႕ျမင္ လိုက္ရတာပါပဲ ။ သိဝီမင္းႀကီးေပၚက ဆင္က် ... အဲေလ ... ဆင္ေပၚက သိဝီမင္းႀကီးျပဳတ္က်တယ္ဆိုတာ ဒီလိုအလွမ်ိဳး ။ အဲဒါ က်ေနာ္တို႕ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးရဲ႕ မႏွင္းဆီေပါ့ ။ ႏွင္းဆီေကာက္ေၾကာင္း ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမွာ မႏွင္းဆီရဲ႕အေၾကာင္းကို လူေျပာမ်ားၾကတယ္ ။ ဒါေပမဲ့ ဖံုးဖံ...