ရင္ခုန္ႏွင္းဆီ

ေက်ာင္းေတာ္က ႏွင္းဆီ

တကၠသိုလ္ရဲ႕ မိန္းလမ္းမႀကီးေပၚမွာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္နဲ႕ ေလွ်ာက္လာေနပါတယ္ ။ သူ႕ေနာက္က ေနမင္းကေတာ့ ဖ်ဖ်ကေလးလင္းေပါ့ ။ ေလွ်ာက္လာသူ မိန္းကေလးရဲ႕ မ်က္ဝန္းေတြေလာက္မွ မေတာက္ပႏိုင္တာမို႕ သိမ္ငယ္ေပေရာ့ ေနမင္းေရ ... ။

ေလျပည္ေတြေတာင္ လမ္းေပၚက သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြကို ဆြဲေခၚသြားၿပီး ပင္လယ္ကဗီြးပင္တန္းေတြၾကား မၾကားတၾကားနဲ႕ ရယ္ေနေလရဲ႕ ။ ေနာက္ေတာ့ သူပဲ မိန္းကေလးရဲ႕ နက္ေမွာင္ဆံႏြယ္ေတြကို မထိတထိစၿပီး ထြက္ေျပးတယ္ ။

ေကာင္မေလးက ေလေႏွာ့သြားတဲ့ သူ႕ဆံပင္ဖ်ားကို ညာဘက္နားရြက္ကေလးအေပၚ တစ္ခ်က္ သပ္တင္ လိုက္တယ္ ။ အဲဒီမွာ ...

နီတ်ာ ႏႈတ္ခမ္းပါး - တစ္စံု
ေျဖာင့္စင္းႏွာတံ - တစ္ခု
ေကာ့နက္မ်က္ဝန္း - တစ္စံု
ဝင္းမြတ္ပါးျပင္ - တစ္ဖက္

အထက္ပါပစၥည္းအစုစုကို အခ်ိဳးညီညီ ေပါင္းစပ္ထားတဲ့ သူ႕ရဲ႕ အလွတစ္စြန္းတစ္စကို ရုတ္တရက္ ေတြ႕ျမင္ လိုက္ရတာပါပဲ ။

သိဝီမင္းႀကီးေပၚက ဆင္က် ... အဲေလ ... ဆင္ေပၚက သိဝီမင္းႀကီးျပဳတ္က်တယ္ဆိုတာ ဒီလိုအလွမ်ိဳး ။

အဲဒါ က်ေနာ္တို႕ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးရဲ႕ မႏွင္းဆီေပါ့ ။

ႏွင္းဆီေကာက္ေၾကာင္း

ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမွာ မႏွင္းဆီရဲ႕အေၾကာင္းကို လူေျပာမ်ားၾကတယ္ ။ ဒါေပမဲ့ ဖံုးဖံုးဖိဖိပါပဲ ။ သိပ္ေကာင္းတဲ့ ႏိုင္ငံေရးဟာသတစ္ခုလို အခ်င္းခ်င္းလက္တို႕ၿပီးေတာ့ပဲ ေျပာၾကတယ္ ။

မႏွင္းဆီဟာ သိပ္လွတယ္ ။ သိပ္ ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္ ။ ဒီေတာ့ ဒီပန္းကိုမွ နမ္းခ်င္တဲ့ေလျပည္ေတြ အနားမွာ ေဝ့ကာဝဲကာနဲ႕ေပါ့ ။ အဲသလိုပဲ မႏွင္းဆီဟာလည္း ေလယူရာတိမ္းတဲ့ ပန္းကေလးလုိ႕ နာမည္ႀကီးပါရဲ႕ ။

ဒါေပမဲ့ ဘယ္ေလေပြနဲ႕မွ ေၾကြလြင့္ထြက္သြားမယ့္ ႏွင္းဆီမ်ိဳး မဟုတ္ျပန္ဘူး ။ တုိက္မိတဲ့ေလေပြသာ ေလရူးလို႕ သမုတ္ခံရၿပီး က်န္ခဲ့ရတတ္တယ္ ။ ဒီလိုနဲ႕ ...

သူငယ္ခ်င္းေတြက သူ႕ကို မိႏွင္းဆီ လို႕ေခၚတယ္ ။ နာက်င္ခဲ့ဖူးတဲ့ေလေပြေတြကေတာ့ မီးႏွင္းဆီ တဲ့ ။

က်ေနာ္ကေတာ့ နာမည္တစ္ခုနဲ႕ သူ႕ကိုေခၚမိတယ္ ။

... ရင္ခုန္ႏွင္းဆီ ...

ဟုတ္တယ္ ။ သူတစ္ပါးကို ေတာ္ေတာ္ရင္ခုန္ေစတဲ့ ႏွင္းဆီေလးေပါ့ ။

အဲဒီလိုပဲ က်ေနာ့ ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ထဲမွာ ေရးထည္႕ထားျဖစ္တယ္ ။

က်ေနာ္နဲ႕ႏွင္းဆီ

ႏွင္းဆီ ...
မင့္အတြက္ ပြင့္လႊာေတြျပင္ၿပီးရင္
ငါ့အတြက္ ဆူးေတြကို 
ငါ ခၽြန္မယ္ ... ။

လူတစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ ရင္ခုန္ႏႈန္းေတြ မတူညီၾကပါဘူး ။ တစ္ခ်ိဳ႕က ရင္ခုန္ႏႈန္းျမန္တယ္ ။ သြက္လို႕ လက္လို႕ ။ တစ္ခ်ိဳ႕ ေအးတိေအးစက္ ။ ရင္ခုန္ႏႈန္း ေႏွးတယ္ ။

က်ေနာ္ကေတာ့ မေသရံုတမယ္ပဲ ရင္ခုန္ေနခဲ့ရတာပါ မႏွင္းဆီရယ္ ... ။

ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးရဲ႕ အညတရေက်ာင္းသားေလးတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ မႏွင္းဆီကို မဝံ့မရဲေလးေပါ့ ။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္ ကံေကာင္းခဲ့တယ္ေနာ္ ။

ေက်ာင္းနံရံကပ္စာေစာင္မွာ က်ေနာ္ေရးခဲ့တဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ေၾကာင့္ မႏွင္းဆီက လာမိတ္ဖြဲ႕တယ္ေလ ။

မႏွင္းဆီအနား ကပ္ခြင့္ရဖို႕ႀကိဳးစားေနၾကတဲ့လူေတြအၾကား ဒါဟာ မနာလိုစရာေပါ့ ။ မႏွင္းဆီက ပဥၶလက္ ဆန္ဆန္ က်ေနာ့ဆီ တိမ္းညႊတ္လာခဲ့တာကိုး ။

က်ေနာ္ကေတာ့ ဘာသိဘာသာရယ္ပါ မႏွင္းဆီ ။ တကယ္လည္း ဒါဟာ ဧကရီဘုရင္မတစ္ပါးကို ဘုန္းေတာ္ဘြဲ႕ ကဗ်ာ ဆက္သြင္းခဲ့လို႕ သူေကာင္းျပဳခံရတာမ်ိဳး မဟုတ္လား ။

အင္း ... ဒီေလာက္ေတာ့ ရွိေပမေပါ့ ။

က်ေနာ့ ႏွင္းဆီဒိုင္ယာရီ

မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္ရတာ
ရင္ေကာ့ေခါင္းေမာ့ၿပီး
ေသနတ္ေျပာင္းေရွ႕ ဝင္ရပ္ရသလိုပဲ ...

ဟုတ္တယ္ ။ သူ ဘာလုပ္မယ္ ကိုယ္မသိဘူး ။ မႏွင္းဆီနဲ႕က်ေတာ့ က်ေနာ္ မသိရဲဘူးဗ်ာ ။

မႏွင္းဆီက ေယာက္်ားေလးေတြကို အရူးလုပ္တတ္တဲ့ ကေဝပ်ိဳမေလးလို႕ လူေတြေျပာၾကတယ္ ။ က်ေနာ္ ေၾကာက္လို႕မဟုတ္ပါဘူး ။ အခ်စ္ကို အရူးလုပ္မခံခ်င္လို႕ပါ ။

မႏွင္းဆီကို စေတြ႕မိကတည္းက စြဲစြဲလန္းလန္း ျဖစ္ခဲ့မိပါတယ္ ။ ေနာက္ေတာ့ ဒါကိုပဲ စိတ္ထဲမွာ ထံုပြားရင္း ျမတ္ႏိုးလာခဲ့မိတယ္ ။

ခ်စ္တယ္ ခင္တယ္ ဆိုတာ က်ေနာ့အတြက္ အဆန္းတၾကယ္ပဲ ရွိပါေသးတယ္ မႏွင္းဆီ ... ။

ႏွင္းဆီ စာမ်က္ႏွာအခ်ိဳ႕

ဘယ္ကဘယ္လိုအားကို ဆြဲေဆာင္သိမ္းသြင္းလို႕ မႏွင္းဆီကို ဖြင့္ဟေျပာရမလဲ ။ က်ေနာ္လို အညတရက ေလးေလးနက္နက္ စဥ္းစားခဲ့ဖူးတယ္ ။ ဒါေပမဲ့ စိတ္ေနာက္ကိုယ္မပါတဲ့ ခရီးစဥ္ေတြမ်ားခဲ့ေပါ့ ။

ဒီလိုနဲ႕ စိတ္ကူးထဲမွာေတာင္ ဖဲခိုးရိုက္ေနရတဲ့ဘဝကို အသားက်ေနခဲ့ၿပီး တစ္ေန႕က်ေတာ့ မႏွင္းဆီက ဒ႑ာရီဆန္ဆန္ မိတ္လာဖြဲ႕ျပန္တယ္ ။

... တို႕ ေသြးနဲ႕ေရးတဲ့ ႏွင္းဆီ ဆိုတဲ့ကဗ်ာေလးကို ႀကိဳက္တယ္ ... တဲ့ ။ ေနာက္ထပ္ ကဗ်ာေလးေတြကိုလည္း အားေပးပါရေစ ... တဲ့ ။ က်ေနာ္ ၿပံဳးၿပေနလိုက္တယ္ ။

အၿပံဳးဟာ အလြယ္ကူဆံုးဘာသာစကားပဲ မႏွင္းဆီ ။

ဒီအျပင္ ဘယ္လိုတံု႕ျပန္မႈမ်ိဳးကိုမွ က်ေနာ္ ရွာမေတြ႕ခဲ့ဘူး ။

အဲဒီေနာက္ က်ေနာ္ဟာ မႏွင္းဆီရဲ႕ တရားဝင္ ေယာက္်ားေလးသူငယ္ခ်င္း ေပါ့ ။ ဒါေပမဲ့ ရာထူးရွိၿပီး လုပ္ပိုင္ခြင့္ မရွိတဲ့လူလို မ်က္ႏွာထြက္ထြက္ျပရတာပဲ အဖတ္တင္တယ္ ။ ေနာက္ၿပီး က်ေနာ္က မ်က္ႏွာသာေပး ေရႊေရးပန္းကန္တက္ ဆိုတဲ့ လူစားမ်ိဳးလည္း မဟုတ္ျပန္ေတာ့ ၿပီးၿပီေပါ့ ။

ဒီလိုနဲ႕ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမွာ မႏွင္းဆီကလည္း ေနၿမဲ ၊ က်ေနာ္ကလည္း ေနၿမဲ ။ ေၾကကြဲေနလို႕လည္း ထူးမွ မထူးတာ ။

ႏွင္းဆီ ေျခာက္တဲ့တစ္ေန႕

ဒီလိုနဲ႕ က်ေနာ္ဟာ က်ေနာ့လူမသိ သူမသိဒိုင္ယာရီေလးကိုသာ မွန္မွန္ ေရးသားလာခဲ့တယ္ ။ သိပ္ျမတ္ႏိုးတဲ့ မႏွင္းဆီရဲ႕ အခ်စ္ကို ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ သည္းသည္းထန္ထန္ေမွ်ာ္လင့္မိတဲ့ တစ္ညအထိေပါ့ ။

အဲဒီေန႕မနက္က မႏွင္းဆီဟာ သူ႕ရဲ႕ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေျမာက္မွန္း မသိတဲ့ ေလေပြနဲ႕ က်ေနာ့ကို လာ ႏႈတ္ဆက္တယ္ ။ က်ေနာ္ သိသေလာက္ ဒါဟာ ေလးေကာင္ေျမာက္ျဖစ္မယ့္ ေလရူးပဲ ။

က်ေနာ္ ၿပံဳးေနလိုက္တယ္ ။ က်ေနာ္ ေျပာၿပီးပါပေကာ ။ အၿပံဳးဟာ အလြယ္ကူဆံုးဘာသာစကားပဲလို႕ ။

ဒါေပမဲ့ ...

ဒါေပမဲ့ ...

မႏွင္းဆီေရ အဲဒီညက က်ေနာ့အညတရ ႏွလံုးသားဟာ မိုးႀကိဳးတစ္ေထာင္ခသလို နာက်င္စပ္ဖ်ဥ္းခဲ့ေပါ့ ။ အရင့္အရင္က မၾကည္႕ မျမင္ မသိထားခဲ့တာေတြ ခု ... ေရစုန္ေမ်ာၿပီ ။

ႏွလံုးသားကို ဘယ္မႈိင္းပေယာဂမွ မပါဘဲ အသိတစ္ခုေရာက္လာခဲ့ ... ငါ့ရင္ခုန္ႏွင္းဆီေလး လက္ေျပာင္းလက္လႊဲမ်ားတာ ငါမၾကိဳက္ ... ငါ ဘာလုပ္ရမလဲ ... ငါ ဘာလုပ္ရမလဲ ... တကိုယ္လံုး နာက်င္ေဝခြဲမရႏိုင္လြန္းလို႕ အရုပ္ႀကိဳးျပတ္က် ... ေလာကဟာ တိတ္ဆိတ္မည္းေမွာင္သြား ....ေနာက္ေတာ့ ... ဒဏ္ရာေတြနဲ႕ က်ေနာ္ ျပန္လူးလဲထလာတယ္ မႏွင္းဆီ ... ... ... ။

ႏွင္းဆီနိဂံုး

ငါ့သစၥာတရားနဲ႕ပဲ ငါ့ကို ျပန္ထိုးစိုက္ခ်င္ စိုက္ခဲ့ႏိုင္ပါေစ က်ိန္ဝံ့ေပါ့ ...
ငါေလ ...
ငါ့ေလာက္ မခ်စ္ႏိုင္တဲ့သူေတြ ျမင္ျပင္းကပ္ေလာက္ေအာင္ ခ်စ္ခဲ့တယ္

ဒါေပမဲ့ မႏွင္းဆီ ... မင္းဟာ ငါ့အခ်စ္ကို အျပည္႕အဝနားလည္ႏိုင္တယ္လို႕ ယူဆမိတဲ့ေန႕တစ္ေန႕အထိ ငါဟာ ဘာကိုမွမေျပာဘဲ ရင္နာရင္နင့္စြာနဲ႕ သိမ္းဆည္းထားလိုက္ေတာ့မယ္ ။

ေကာင္းကင္တစ္ခုစာ ေၾကကြဲေစဦး မိန္းကေလးရယ္ ။ ငါ ခံစားမယ္ ။ ငါ ေၾကကြဲမယ္ ။

ဟူး ... ... .... ။ ။

(လြန္ခဲ့တဲ့ သံုးေလးႏွစ္က ပို႔စ္အေဟာင္းေလးပါ။ ဒီရက္ပိုင္း စာျပန္ေရးခ်င္စိတ္ေလး ေပါက္ေနတာနဲ႔ ကိုယ္ကိုယ့္ကိုယ္ အားေမြးရင္း ျပန္တင္ျဖစ္ပါတယ္)