စိတ္ကူးယဥ္ အိပ္မက္ကမၻာငယ္ အတူ သြားၾကစို႔လား

မေန႔ညက မနက္ ၂ နာရီေလာက္ကစၿပီး လံုးဝကို ဆက္အိပ္လို႔မရတာနဲ႔ ေတာင္ေတာင္အီအီ စာထိုင္ဖတ္ေနျဖစ္တယ္။ အဲဒီမွာ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ကိုယ္ဖတ္ျဖစ္တာက Offline Wiki ထဲက လကမၻာခရီးစဥ္အေၾကာင္းေတြ။ အဲ မနက္ခင္းေရာက္ေတာ့မွ အိပ္ေပ်ာ္သြားၿပီး ညေနပိုင္း ျပန္ႏိုးလာေတာ့ မုခပုတၱက တစ္ခြင္လံုး လကမၻာဆိုတာခ်ည္း ျဖစ္ေနပါေရာလား။

ဒါနဲ႔ပဲ ဒီေန႔ေတာ့ မနက္ခင္း က်ီးမႏိုးခင္ စိတ္ၾကည္ၾကည္လင္လင္ ႏိုးလာခိုက္မွာ မေန႔က ဖတ္ထားမိတာေလးေတြကို မွတ္မိသေလာက္ လက္တန္း ျပန္ခ်ေရးၾကည့္မိတယ္။

"စိတ္ကူးယဥ္ အိပ္မက္ကမၻာငယ္ အတူ သြားၾကစို႔လား"

သြားေလသူ သမၼတ ကေနဒီက ၁၉၆၁ ေလာက္မွာ “ဒီဆယ္စုႏွစ္ မကုန္ခင္ လကမၻာေပၚ လူသားေတြ ေျခခ်ႏိုင္ရမယ္” ဆိုၿပီး စပ္ေဆာ့ခဲ့တာကစလို႔ အပိုလို ခရီးစဥ္ေတြ သေႏၶတည္ခဲ့တာပဲ။ အပိုလို ခရီးစဥ္ေတြထဲမွာဆို အေရးအပါဆံုးက အပိုလို ၈ နဲ႔ အပိုလို ၁၁။

အပိုလို ၈ ဆိုတာက ပထမဆံုး ကမၻာ့ဆြဲအားထဲက ထြက္၊ လကမၻာပတ္လမ္းထဲကို ေရာက္ေအာင္သြားၿပီး အႀကိမ္ ၂၀ ေလာက္ ပတ္လိုက္ႏိုင္တာေလ။ သူ႔ခရီးစဥ္ရဲ႕ တံဆိပ္ကိုက ေရွ႕မွာ ကမၻာလံုး ေနာက္မွာက လကို အဂၤလိပ္အကၡရာ ၈ ပံုစံနဲ႔ တြဲထားတာ။ သေဘာက လကမၻာကို ပတ္ၿပီး ကမၻာကို ျပန္လာမယ္ဆိုတဲ့သေဘာ။

အပိုလို ၈ နဲ႔ အပိုလို ၁၁ ခရီးစဥ္ေတြမွာ အာကာသယာဥ္မွဴး သံုးဦးစီပဲပါတယ္။ Commander ရယ္၊ Command Moudle Pilot (CMP) (မိန္းအာကာသယာဥ္ကို ေမာင္းတဲ့သူ) ရယ္၊ Lunar Module Pilot (LMP) ရယ္။

အပိုလို ၈ မွာတုန္းက မူလစီစဥ္ထားတဲ့ CMP (ေကာလင္း) က သြားခါနီးမွာ ခြဲစိတ္ကုသစရာ ေပၚလာလို႔ Back up Team ထဲက တစ္ေယာက္ကို ေခၚသြားရတယ္။ အဲ့ေကာလင္းပဲ အပိုလို ၁၁ မွာ CMP အေနနဲ႔ ျပန္ပါလာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီေကာင္ ကံမေကာင္းဘူး။ CMP ဆိုေတာ့ အန္းစထေရာင္းနဲ႔ ေနာက္တစ္ေယာက္ (အယ္ဒရင္ ထင္တာပဲ) က လဆင္းယာဥ္နဲ႔ လေပၚဆင္းတဲ့အခ်ိန္မွာ သူက မိန္းယာဥ္ေမာင္းၿပီး ၿဂိဳဟ္ပတ္လမ္းထဲက ေစာင့္ေနရတယ္။

အပိုလို ၈ အေနနဲ႔ ထူးျခားတာဆိုလို႔ အာကာသယာဥ္မွဴးေတြ သံုးရက္ေလာက္ အိပ္ေရးေတြပ်က္ၿပီး ပလပ္ကြ်တ္ကုန္လို႔ ႏွစ္ေယာက္ကို ကြန္မန္း (ေျမျပင္အေျခစိုက္စခန္း) က နာရီအတန္ၾကာ အိပ္ခိုင္းခဲ့တာရယ္၊ အဲလို အိပ္ခိုင္းခဲ့လို႔ပဲ လကမၻာက အျပန္ခရီးမွာ ရိုက္ခဲ့တဲ့ Earthrise ဆိုတဲ့ ကမာၻရဲ႕ ၿဂိဳဟ္လံုးျပည့္ (သိပ္အျပည့္ႀကီး ျမင္ရတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး) ပထမဆံုးပံု (အျဖဴအမည္း) ကို သူရိုက္တယ္ ငါရိုက္တယ္ဆိုၿပီး အျငင္းေတြ ပြားကုန္ၾက။

Earthrise
Photo Courtesy by NASA http://www.nasa.gov

အပိုလို ၁၁ ခရီးစဥ္ကိုေတာ့ ၁၉၆၉ မွာ ကေနဒီ အာကာသ စင္တာကေန ေဒသစံေတာ္ခ်ိန္ မနက္ ၉ နာရီ ၃၂ မွာ လြတ္လိုက္ၾကတယ္။ သံုးရက္ေလာက္ၾကာတဲ့အခါ လနားေရာက္သြားတယ္။ ၾကားထဲမွာ အဆင့္ဆင့္ ဘန္း (burn) လုပ္တာ၊ လကမၻာကို ခ်ဥ္းကပ္မယ့္ ခရီးအတြက္ စီမံခန္႔ခြဲထားတာကတင္ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ဝင္စားစရာပဲ။

ဟိုေရာက္ေတာ့ ေစာေစာက ေျပာခဲ့သလို တစ္ေယာက္က ယာဥ္ေစာင့္က်န္ခဲ့ၿပီး ႏွစ္ေယာက္က ဆင္းတယ္။ အဲဒီမွာ ႀကိဳတင္သတ္မွတ္ထားတဲ့ ဆင္းရမယ့္ေနရာက နည္းနည္းကြိဳင္လို႔ဆိုလား ယာဥ္မွဴးေတြ တိုင္ပတ္လိုက္ၾကတာ ေနာက္ဆံုး လေပၚလည္း ေရာက္ေရာ လဆင္းယာဥ္က ေလာင္စာ ၂၅ စကၠန္႔စာပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ ေနာက္ၿပီး ပရိုဂရမ္ေတြကလည္း လကမၻာရဲ႕ အေျခအေန တစ္ခ်ိဳ႕နဲ႔ ၿငိၿပီး အလန္းေတြ အလက္ေတြ ထထျမည္ေနေသးတယ္။ ကြန္မန္းက အင္ဂ်င္နီယာက ရတယ္၊ ဆက္ဆင္း၊ ဘာမွမျဖစ္ဘူးဆိုတာနဲ႔ ဆင္းလိုက္ၾကတာ။ (အဲဒီျပႆနာေတြကို ေနာက္ပိုင္းခရီးစဥ္ေတြမွာ ျပင္ဆင္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္)

ဒီလိုနဲ႔ ယာဥ္မွဴးေတြလည္း စက္သပ္ၿပီး လဆင္းယာဥ္ အေျခအေနကို စစ္ေဆး။ အားလံုးေကာင္းပါသည္ ဆိုေတာ့မွ လေပၚ ေျခခ်ဖို႔ လုပ္ၾကရေတာ့တယ္။

ဒါနဲ႔ပဲ အပိုလို ၁၁ ရဲ႕ကြန္မန္ဒါ ေနးလ္ အမ္းစထေရာင္းက လဆင္းယာဥ္ေပၚကေန ေလွကားနဲ႔ လေပၚကိုဆင္းပါေတာ့တယ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္က တစ္နာရီေလာက္ေနမွ ေနာက္က လိုက္ဆင္းတယ္ ဆိုတယ္။

(တစ္ခါဖတ္ဖူးတာေတာ့ အမ္းစထေရာင္းက လကမၻာေပၚ အရင္ဆင္းရမယ့္လူ မဟုတ္ဘဲ ဆင္းတယ္ ဆိုလားပဲ။ ဒါေပသိ ခုဖတ္ၾကည့္ေတာ့ သူက ကြန္မန္ဒါေပပဲ။ ဒါေၾကာင့္ အရင္ဆင္းရတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တာပဲ။)

အဲ့မွာ သူ႔နာမည္ေက်ာ္စကား “’ဒါဟာ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေသးငယ္တဲ့ ေျခတစ္လွမ္းျဖစ္ေပမယ့္ လူသားမ်ိဳးႏြယ္တစ္ခုလံုးအတြက္ေတာ့ ႀကီးမားတဲ့ … “ ဆိုတာ စေျပာတာပဲ။

အမ္းစထေရာင္း လကမၻာေပၚကို ဆင္း၊ ေျခခ်ေနတာကို လဆင္းယာဥ္ရဲ႕ ေဘးကင္မရာကေန မွတ္တမ္းတင္ႏိုင္ခဲ့လို႔ ခု ယူက်ဳေပၚမွာ ၾကည့္လို႔ရေနတာပဲ။ ဒါေပသိ အဲ့မူရင္းဖိုင္ေတြက ေပ်ာက္ေနတယ္ ေျပာတယ္။

အဲ လဆင္းယာဥ္ေပၚကေန ေလွကားနဲ႔ လေပၚဆင္းရာမွာ အာကာသဝတ္စံုေၾကာင့္ ေခ်ာက္ေပါက္က်ေသးတယ္ ဆိုတယ္။ ဝတ္စံုရဲ႕ ဒီဇိုင္းအရ အာကာသယာဥ္မွဴးဟာ သူ႔ေျခေထာက္ကို သူျပန္ၾကည့္ဖို႔ ေတာ္ေတာ္ခက္ေနတယ္ ဆိုလားပဲ။ ဒါလည္း ေနာက္ခရီးစဥ္ေတြမွာ ျပဳျပင္လိုက္ပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ အမ္းစထေရာင္းလည္း လေပၚေရာက္၊ ေနာက္တစ္ေယာက္လည္း လေပၚေရာက္။ ဟိုေလွ်ာက္သြားၾကည့္ ဒီေလွ်ာက္သြားၾကည့္။ လကမၻာေပၚက ေျမေတြဟာ သဲဆန္ၿပီး မည္းေနတယ္ ဘာညာ သတင္းပို႔။ (Transformers 3 ထဲမွာပါသလို Dark side of the moon မွာ ဘာေတြ႔တယ္ ညာေတြ႕တယ္ေတာ့ ပါဘူးဗ်။ ဒီေကာင္ေတြ ဖံုးထားတုန္းပဲ) ကမၻာကို ျပန္သယ္လာဖို႔ ေျမနမူနာေတြတူး။ ေအာင္မယ္ သူတို႔မွာ တူတစ္လက္လည္း ပါလာေသးတယ္ဆိုပဲ။

ေနာက္ အေမရိကန္အလံလႊင့္။ ဓာတ္ပံုေတြ ရိုက္ၾက။ LMP ရဲ႕ ေျခရာကိုေတာင္ ဓာတ္ပံုရိုက္ထားလိုက္ေသးတာ။ သူတို႔လည္း ကိုယ္ေတြလို ခရီးသြားရင္ ရိုက္သလို ေနမွာ။ (တကယ္က အဲဒါ စမ္းသပ္မႈတစ္ခုပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲ့အခ်ိန္က သူတို႔မွာ Facebook လို ပံုျပန္တင္စရာ မရွိတာကေတာ့ နာတာပဲ။ ဒါေတာင္ ဟိုတစ္ႏွစ္က အာကာသယာဥ္မွဴးတစ္ေယာက္က အာကာသထဲကေန တိြတယ္ဆိုလား ဖတ္လိုက္ရေသးတယ္)

ဒါနဲ႔ LMP ဆိုတဲ့တစ္ေယာက္က လကမၻာေပၚမွာ Velocity test လုပ္တယ္ဆိုၿပီး သားပိုက္ေကာင္လို ခုန္ဆြခုန္ဆြ သြားၾကည့္ေသးတာတဲ့။

သူတို႔ေတြ လကမၻာေပၚမွာ ၂ နာရီေက်ာ္ ၾကာတယ္ဆိုလားပဲ။ အဲေနာက့္ ျပန္ဖို႔ လုပ္ၾကတာေပါ့။ ေၾသာ္ မျပန္ခင္ အဲမွာရွိေနတုန္း သမၼတနစ္ဆင္နဲ႔ ဖုန္းတုိက္ရိုက္ ေျပာၾကေသးတာ။ သမၼတကေတာ့ ဟ ငါ့ေကာင္ေတြ လကမၻာေပၚ ေရာက္ေနပဟဆိုၿပီး က်က်နန မိန္႔ခြန္းေႃခြဖို႔ ေရလည္ ရွယ္ျပင္ထားတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ အိမ္ျဖဴေတာ္မွာရွိတဲ့ နာဆာက ပုဂၢိဳလ္က ေဟ့လူ၊ လုိင္းက ျမန္မာျပည္ကလိုပဲ။ သိပ္ေကာင္းတာမဟုတ္ဘူး။ သိပ္မေဖာနဲ႔ ဆိုလို႔ တိုတိုတုတ္တုတ္ပဲ ေျပာလိုက္ရသတဲ့။

ဒီလိုနဲ႔ ဇာတ္လမ္းဆက္ရရင္ အာကာသယာဥ္မွဴးေတြက လေပၚကေန ျပန္တက္ဖို႔ လုပ္ေတာ့ဟိုကေန ေျမႀကီးေတြ၊ ေက်ာက္ခဲေတြ ကီလို ၄၀ ေက်ာ္ သယ္လာတာမို႔လားေတာ့ မသိ ယာဥ္က ေလးေနသတဲ့။ ဒါနဲ႔ပဲ လကမၻာကေနကို ျပန္တက္ဖို႔ ယာဥ္ကို ဝိတ္ေလွ်ာ့ယူရသတဲ့။ အဲ့မွာတင္ သမိုင္းဝင္ လဆင္းယာဥ္ကေန အမ္းစထေရာင္း ဆင္းခဲ့တဲ့ ေလွကားလည္း ပစ္ထားခဲ့ရတာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ အေမရိကန္ေတြက လေပၚမွာ ပထမဆံုး အမိႈက္ပစ္တဲ့ေကာင္ေတြလို႔ သမိုင္းဝင္သြားတာေပါ့။

ေအာ္ ေမ့လို႔။ ဒီေကာင္ေတြ လေပၚထားခဲ့တဲ့အထဲမွာ “ကြ်ႏု္ပ္တို႔သည္ ဘဒၵကမၻာကေန ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ လာေရာက္ခဲ့ၾကသူမ်ား ျဖစ္၏ “ ဘာညာေရးထားတဲ့ အထိမ္းအမွတ္တစ္ခုလည္း ပါေသးတယ္။

အဲဒီေနာက္ အရာအားလံုးကို ႀကိဳတင္ဇာတ္တုိက္ စီစဥ္ထားတဲ့အတိုင္း ဆက္လုပ္လုိက္ၾကတာ ကမၻာကေနထြက္ၿပီး ၈ ရက္ေက်ာ္အၾကာမွာ အာကာသယာဥ္မွဴးေတြအားလံုး ေဘးကင္းစြာနဲ႔ အိမ္ျပန္ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ဒါေတာင္ သေကာင့္သားေတြက အျပန္လမ္းခရီး သတင္းပို႔ရာမွာ အေျပာင္အပ်က္ နည္းနည္း လုပ္လိုက္လို႔ ကြန္မန္းစင္တာေတာင္ ေဂါက္ေတာက္ေတာက္ ျဖစ္သြားရေသးတယ္ ဆိုပဲ။

အဲဒါေၾကာင့္ျဖစ္မယ္။ သူတို႔လည္း ကမၻာေျမျပန္ေရာက္ေရာ ခ်က္ခ်င္း အခန္းတစ္ခုထဲ ပစ္ထည့္ထားၿပီး ေလးဆယ့္ငါးရက္ေလာက္ ခ်ဳပ္ထားလိုက္တာပဲ။ (အမွန္က သူတို႔က လကမၻာက ျပန္လာတာဆိုေတာ့ မလိုလားအပ္တဲ့ ေရာဂါပိုးမႊား၊ ေရဒီယိုသတၱဳႂကြဓာတ္ စသည္ ကပ္ညိ ပါလာသလား စစ္ရေအာင္ပါ။)

ေနာက္ဆံုး ၄၅ ရက္အၾကာ အားလံုးအိုေကတယ္ဆိုေတာ့မွသာ သူတို႔လည္း အေမရိကန္ၿမိဳ႕ႀကီးေတြဆီ ပတ္ၿပီး ေအာင္ပြဲခံႏိုင္ေတာ့ပါသတဲ့။

ေအာ္ ဒီခရီးစဥ္မွာ မွတ္တမ္းဝင္သြားေသးတာက အာကာသထဲမွာ ေနထိုင္မေကာင္းျဖစ္တဲ့ကိစၥပဲ။ ေတာမွာ ေျပာသလိုဆို အာကာသေတာက္တာ ေနမွာ။ သူတို႔ကေတာ့ Space sick ဆိုလား ေခၚၾကတာပဲ။ အမ္စထေရာင္း ကိုယ္တိုင္လား၊ သူတို႔ထဲက တစ္ေယာက္လားမသိ အဲလိုျဖစ္သြားေသးလို႔ ပါရာစီတေမာ ငါးရာမီလီဂရမ္ ေသာက္လုိက္ေသးတယ္ ဆိုတယ္။ အဲဒီျပႆနာက ေနာက္ပိုင္း အာကာသယာဥ္မွဴးေတြမွာလည္း ျဖစ္ၾကတယ္ဆိုတယ္။

က်န္တာကေတာ့ ဘာသာေရးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး နည္းနည္းရွိတယ္။ ကိုယ္လည္း စိတ္မဝင္စားလို႔ ေသခ်ာ ဖတ္မၾကည့္လိုက္ပါဘူး။

ဟုတ္ကဲ့ ဒါကေတာ့ ဝီကီပီးဒီးယား ေဖာ္ စကူးလ္ ၂၀၀၈ ဗားရွင္းကေန ဖတ္မိသမွ်ကို မွတ္မိသေလာက္ လက္တန္းခ်ေရးထားတာပါ။ အတည္ေရးမလို႔ ျပင္ရာကေန အလိုလို အရႊန္းေဖာက္သြားမိေပမယ့္ အခ်က္အလက္အမ်ားစုကေတာ့ ဖတ္မိတဲ့အတိုင္းပါပဲ။ ဒီစာကိုေရးေနတုန္း စိတ္ထဲေတာ့ ညီမငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ဖုန္း ring tune ကလို “စိတ္ကူးယဥ္ အိပ္မက္ ကမၻာငယ္ အတူ သြားၾကစို႔လား … မိုးကုတ္စက္ဝိုင္းရဲ႕ အျပင္ဘက္ အေဝးဆံုးတစ္ေနရာ” ဆိုတာေလး ညည္းမိေနသေပါ့။

Yangonese!
6:30 am (11.6.2014)